Reisverslag rondreis Saoedi-Arabië

Dag 1 – Vlucht naar Riyad

Hieronder vindt u het reisverslag van Wim, May (België) en Monique (Nederland) die eind januari/begin februari 2026 met ons een prachtige rondreis door Saoedi-Arabië hebben gemaakt.

Na een comfortabele vlucht vanuit Brussel via Rome landen we in Riyad, waar alles bijzonder vlot verloopt. We ontvangen onze bagage vrijwel meteen, de chauffeur staat op de afgesproken plek en we zijn ook aangenaam verrast om Jessica daar te zien. Zij geeft ons nog de tip om wat tipgeld te wisselen in de lokale munt.

Bij aankomst in het Joudyan Hotel verloopt de check-in snel en kunnen we meteen naar onze kamer. We kijken ernaar uit om de komende vier nachten in dit comfort te verblijven. De slaapkwaliteit is uitstekend en we worden niet gestoord door enig geluid.

Het hotel ligt zeer centraal, langs wat men hier blijkbaar de Champs-Élysées van Riyad noemt. De brandschone en ruime voetpaden en de prachtig verlichte gebouwen maken in elk geval een fantastische indruk. We drinken nog een lekkere cappuccino in een van de vele cafés en zijn dan klaar voor de volgende dag.

Dag 2 – Riyad

Ooit vond ik het ontbijt in de Ritz-Carlton Millenia in Singapore het beste ter wereld. Die titel moeten ze voortaan delen met het ontbijt in de Joudyan in Riyad. Topkwaliteit.

Wanneer Monique (en ze zal me niet kwalijk nemen dat ik dat hier zeg) enkele dames in Saoedische kledij opmerkt en dit ziet als een bevestiging van haar vooroordeel over vrouwenonderdrukking, staat ze al bijna klaar om ten strijde te trekken. Ik leg haar uit dat May en ik daar een andere mening over hebben. We hopen dat, wanneer zij de manier waarop mensen hier met elkaar omgaan beter leert kennen, ze erin zal slagen een meer genuanceerd oordeel te vormen. Op een beleefde manier vragen we haar ook om de zogezegde westerse vrijheden niet te overroepen en ook die misschien wat te nuanceren.

Wanneer Monique later, dankzij gesprekken met verschillende mensen en door wat ze zelf waarneemt, tot een ander inzicht komt, begrijpt ze dat je eerst moet weten vooraleer je oordeelt. Voor ons was het mooi om te zien dat iemand die toch al heel wat jaren op de teller heeft, er in nauwelijks tien dagen in slaagt haar visie bij te stellen en in de toekomst vermoedelijk minder snel zal oordelen op basis van vooroordelen.

Na het heerlijke ontbijt ontmoeten we onze chauffeur-gids voor de volgende vier dagen – weliswaar tien minuten te laat. Ik zeg hem dat wij houden van gidsen die op tijd komen, en de daaropvolgende dagen is hij telkens stipt. De man blijkt een goede chauffeur en een aangename gids, die ervoor zorgt dat we op een vlotte en ontspannen manier alles van het programma te zien krijgen.

Vandaag bezoeken we het oude centrum van Riyad. Op een terras met uitzicht op het mooie Masmak-fort genieten we van een drankje nadat we een tijd langs de winkelstraten hebben gewandeld. Daarna bezoeken we het Nationaal Museum, gelegen in een mooi park waar lokale families op dekentjes genieten van de natuur en het aangename weer (27°C). Het museum zelf brengt de geschiedenis van het Arabische schiereiland op een prachtige manier in beeld. Schitterend.

Daarna rijden we een stukje buiten de stad om een paardenmanege te bezoeken. Die is enigszins rudimentair, maar alle paarden verkeren in uitstekende conditie. Vooral voor Monique is het een bijzonder leerrijke en interessante ervaring.

Onderweg zien we helaas ook het enige echt negatieve dat we tot nu toe in Saoedi-Arabië zijn tegengekomen: het land heeft nog een weg te gaan in het omgaan met plastic afval. Plastic wordt hier nog te vaak langs de weg of in de natuur achtergelaten, terwijl het natuurlijk verzameld en gerecycleerd zou moeten worden.

Daarna keren we terug naar het hotel, want vanavond gaan we dineren bij een Saoedische familie. Tijdens de rit naar hun huis – waar we worden ontvangen door moeder en dochter – krijgen we een mooie blik op de verlichte stad met haar moderne architectuur. Bij aankomst worden we bijzonder gastvrij ontvangen. De dames krijgen de kans om lokale feestjurken aan te trekken en, al zeg ik het zelf, ze zien eruit als twee prinsessen uit Duizend-en-één-nacht.

In het ruime en comfortabele huis krijgen we ook een heerlijk diner voorgeschoteld: uitstekend klaargemaakt en met smaken die ons eigenlijk helemaal niet vreemd zijn – gewoon heel lekker. De gesprekken, in voortreffelijk Engels van hun kant, vallen geen moment stil en we ontdekken zelfs een aantal gedeelde interesses.

Na een hartelijk en oprecht afscheid rijden we terug naar het hotel. Daar genieten we nog van een cappuccino met een stukje kaastaart in wat ondertussen ons stamcafé is geworden.

Einde van een heerlijke dag, die we een 9/10 geven (plastic).

Dag 3 – Diriyah, KAFD en Edge of the World

Na het ontbijt worden we stipt op tijd door de gids opgehaald voor ons bezoek aan Diriyah, de voormalige hoofdstad van het eerste Saoedische rijk en UNESCO-werelderfgoed. Na een korte rit parkeren we de auto in een prachtig nieuwe ondergrondse parkeergarage. Van daaruit is het slechts een korte wandeling door een park met palmbomen naar de ingang van het mooi gerestaureerde centrum van Diriyah.

Na een wandeling langs enkele servicegebouwen – met een modern interieur maar een traditioneel adobe-uiterlijk – komen we in een gebouw waar op schermen de geschiedenis van de stad wordt uitgelegd, ondersteund door een aantal tentoongestelde gebruiksvoorwerpen uit vroegere tijden. Zeer mooi gedaan en absoluut de moeite waard.

Daarna wandelen we door de sfeervolle straatjes van het historische centrum, waar terrasjes, mooie uitzichten, vakkundig gerestaureerde adobehuizen en kleine tentoonstellingsruimtes elkaar afwisselen. Heel aantrekkelijk en bijzonder fotogeniek. Het bezoek in de vroege voormiddag blijkt bovendien perfect gepland door de gids: je ziet dat restaurants en winkels zich klaarmaken voor de komst van grotere aantallen bezoekers, maar voor ons verloopt alles nog rustig en ontspannen. Een erg geslaagd bezoek.

Heel anders wordt het wanneer we Diriyah verlaten en het vlakbij gelegen KAFD (King Abdullah Financial District) bezoeken. Het is even zoeken naar een plek om de auto kwijt te raken tussen de wolkenkrabbers, maar eenmaal daar zijn we diep onder de indruk. Elk gebouw is individueel prachtig ontworpen en samen vormen ze een van de mooiste moderne skylines die we ooit hebben gezien.

De gids vertelt dat Jessica op ons wacht in een café in het centrum, waar we iets kunnen drinken. Ook daar is het design opnieuw indrukwekkend en groeit ons respect voor de Saoedische architecten en ontwerpers alleen maar. Gezellig aan een tafeltje vertelt Jessica ons over het dagelijkse leven van mannen en vrouwen in Saoedi-Arabië. Haar verhaal bevestigt veel van wat we eerder al hadden waargenomen in andere islamitische landen die we tijdens een eerdere reis langs de Zijderoute bezochten.

Het helpt ook Monique om – na het leuke diner van gisteren – haar mening verder te nuanceren. Zo deelt Jessica bijvoorbeeld onze observatie dat het vaak de mannen zijn die de meeste druk voelen om hun verantwoordelijkheden waar te maken. Ook benadrukt ze dat vrouwen in soennitische islamitische landen wel degelijk vrijheden en eigen keuzes hebben. Intelligent zoals Monique is, begint zij steeds beter te begrijpen dat je hier echt goed kunt leven, maar dat er van zowel vrouwen als mannen verwacht wordt dat ze hun verantwoordelijkheden opnemen.

Na een hartelijk afscheid van Jessica vertrekken we weer wat wijzer en, genietend van de indrukwekkende architectuur van KAFD, naar onze volgende bestemming.

Het duurt ongeveer twee uur om de “Edge of the World” te bereiken. Leuk is dat we bij de ingang van het nationale park, waarin deze beroemde plek ligt, nog even stoppen bij een grote omheinde ruimte waar Arabische antilopen leven. Mooi meegenomen dat we hier enkele opnamen kunnen maken van het lokale wildleven.

Na een half uur rijden met de 4×4 over ruig terrein bereiken we de beroemde kliffen. En ja, het is werkelijk een natuurwonder. De gids heeft het bovendien perfect getimed: we komen ongeveer een uur voor zonsondergang aan, zodat we onder ideale omstandigheden kunnen genieten van de spectaculaire uitzichten. Het doet ook goed om even de benen te strekken terwijl we op en neer klimmen naar de mooiste panorama’s.

Na zonsondergang verlaten we bij het invallen van de schemering de site en keren terug naar Riyad. Dit was werkelijk een prachtige dag. Onderweg stoppen we nog even bij een supermarkt om een kleine snack mee te nemen. Bij aankomst in de stad besluiten we vervolgens om opnieuw een koffie en een stuk gebak te gaan eten in wat ondertussen onze stamkroeg is geworden.

Er zit aardig wat volk, voornamelijk dames. Misschien speelt onze leeftijd een rol, maar we vinden het bijzonder leuk om te zien dat aan verschillende tafels de smartphones opzij worden gelegd om plaats te maken voor gezelschapsspelletjes. Aan de tafel naast ons spelen twee gesluierde dames bijvoorbeeld een potje vier-op-een-rij, terwijl een meneer geamuseerd toekijkt.

Wanneer een van de dames me uitnodigt om een partijtje tegen haar te spelen, ga ik daar graag op in. Ik pijnig mijn grijze hersencellen om een zo goed mogelijk figuur te slaan – en slaag er zowaar in om het spelletje te winnen. De dames moeten er uitbundig om lachen en van de meneer in hun gezelschap krijg ik een duim omhoog. Tof volk.

Bedtijd nu, want morgen staat er opnieuw veel op het programma. Deze prachtige dag krijgt van ons een dikke 10/10.

Dag 4 – Ushaiger en Shaqra

Een paar honderd kilometer buiten Riyad bezoeken we vandaag twee dorpen die ons een idee geven van het traditionele Saoedische leven van vóór de olietijd. Je ziet dat men hier werkt aan de ontwikkeling van deze plaatsen tot toeristische attracties, maar ook dat er nog heel wat moet gebeuren. Tegelijk is duidelijk dat, wanneer men de ambitie heeft om alles volledig en zorgvuldig te restaureren, deze dorpen echte juweeltjes kunnen worden. Voorlopig heb je echter een beetje de indruk dat je hier minstens drie jaar te vroeg bent.

Toch ben ik blij dat ik het gezien heb. Vooral het boeiende bezoek aan de zoutwinning vooraf blijft me bij. Ook het leuke museum in Ushaiger gaf al een glimp van hoe onbeschrijflijk mooi het hier kan worden wanneer alles volledig afgewerkt is. Daarnaast was ik bijzonder onder de indruk van het prachtig gerestaureerde paleis in Shaqra, misschien wel het mooiste adobegebouw dat we tijdens de hele reis hebben gezien.

Als kers op de taart genoten we nog van een heerlijke maaltijd in een restaurant in de buurt van Shaqra. Op de lokale markt was het daarentegen nog stil; we waren er duidelijk te vroeg op de dag.

Eenmaal terug in Riyad maken we nog een avondwandeling in de omgeving van het hotel, zodat we nog enkele mooie opnames kunnen maken. Daarna gaan we, met een vleugje heimwee, nog één keer langs in onze stamkroeg, want morgen vliegen we naar Tabuk.

Misschien een beetje streng, maar voor deze dag geven we uiteindelijk een 6/10.

Dag 5 – Vlucht naar Tabuk en bezoek aan Wadi Disah

Heerlijk ontbijt, een vlotte transfer naar de luchthaven en een comfortabele vlucht naar Tabuk.

Daar worden we opgewacht door een nieuwe chauffeur-gids, en hij blijkt meteen een echte topper. Hij begrijpt perfect de waarden en de schoonheid van zijn land en weet die ook op de best mogelijke manier aan ons te tonen. Hij maakt bovendien een opmerking waar wij ons volledig in kunnen vinden. Volgens hem zou het eigenlijk beter zijn om na aankomst in Tabuk eerst noordwaarts door te rijden naar een natuurpark om daar opnames te maken van het landschap en het wildleven, om vervolgens in Tabuk te overnachten en pas de volgende dag Wadi Disah te bezoeken. Achteraf lijkt ons dat inderdaad een ideale volgorde, zeker omdat je dan vrijwel zeker de mythische Arabische oryx zou kunnen zien. Dat zou voor ons een topattractie geweest zijn. Misschien iets voor een volgende reis.

Wanneer we Tabuk verlaten, vertel ik de gids over het goede Amerikaanse idee om schoolkinderen het plastic langs de weg te laten opruimen, zodat zij later volwassenen worden die hun afval niet meer zomaar weggooien. Daarbij moet ik wel zeggen dat we vanaf vandaag vrijwel geen zwerfvuil meer zien. Bovendien heb ik het ook elders erger gezien — in Turkije bijvoorbeeld is het probleem op sommige plaatsen nog veel groter. Vanaf hier verdwijnt dat kleine minpuntje dus helemaal naar de achtergrond.

Want vanaf nu zweven we als het ware door een adembenemende wereld van ongeëvenaarde schoonheid – en dat wil wat zeggen, want Saoedi-Arabië is het honderdste land dat we bezoeken.

Zodra we Wadi Disah binnenrijden, begint een van de absolute topbelevenissen van ons reisleven. Vanop een hoger punt kijk je eerst neer op de onbeschrijfelijke pracht van de rotspartijen: enorme formaties van versteende klei die vormen hebben aangenomen die je nergens anders ter wereld ziet. Wanneer we tussen deze indrukwekkende rotsformaties afdalen, komen we in een vallei waar groepjes kamelen rustig rondlopen. Ze laten zich gewillig fotograferen tegen een spectaculair decor – unieke beelden.

Uiteindelijk bereiken we de Disah-oase. Daar ga ik eigenlijk niets over zeggen, want woorden schieten hier tekort. Je kunt alleen maar dankbaar zijn dat je zoiets één keer in je leven mag zien. Paradijselijk mooi.

Na deze doortocht – die je werkelijk even naar adem doet happen – komen we aan bij de camping. We overnachten er in een ruime, eenvoudige tent. Basic, maar comfortabel genoeg. Het gedeelde sanitair, één ruimte voor mannen en één voor vrouwen, is ruim en brandschoon. Geen enkel probleem.

Maar de dag is nog niet voorbij, want er wacht ons nog een laatste topattractie. Fawaz komt ons ongeveer anderhalf uur voor zonsondergang ophalen. Na een korte rit arriveren we in een landschap dat de natuurpracht van Monument Valley in de Verenigde Staten zelfs overtreft. Twee jonge mannen hebben er voor ons een bedoeïenentent opgezet, waar we zullen genieten van een barbecue die zij ter plaatse bereiden.

In een van de mooiste woestijnlandschappen ter wereld genieten we van een heerlijke maaltijd, terwijl de zon langzaam ondergaat en er steeds meer sterren aan de hemel verschijnen. Op zo’n moment vraag je je even af waaraan je dit verdiend hebt.

Na nog een korte avondwandeling onder de palmbomen van de camping trekken we ons terug in onze tent voor een rustige nacht.

Vandaag: een volle 10/10. 20/10 kan blijkbaar niet – maar overdreven zou het zeker niet zijn.

Dag 6 – Transfer naar AlUla met aansluitend Elephant Rock

Na een goed à-la-carteontbijt en een voorspoedige rit komen we rond de middag aan in AlUla, onze volgende topbestemming. Na een korte stop bij een mooi ontworpen tankstation, waar we een lekkere middagsnack nuttigen, rijdt de gids meteen door naar een plek met adembenemend mooie panorama’s over de woestijn en de omliggende rotsformaties.

Onder andere de AlUla Gate is van een ongeëvenaarde schoonheid, maar ook elders in de omgeving volgen de indrukwekkende zichten elkaar snel op. De gids wijst ons bovendien enkele oude rotstekeningen aan die veel vertellen over de betekenis van AlUla in de tijd van de kameelkaravanen. Al dat moois doet mij afvragen waarom AlUla in de westerse wereld nog zo weinig bekend is. Voor mij is deze regio, wat rotsformaties betreft, zelfs indrukwekkender dan Monument Valley en Cappadocië samen.

Later in het hotel zeg ik daarom tegen enkele lokale mensen dat, wanneer men bijvoorbeeld verslag uitbrengt op televisie van wielerwedstrijden in AlUla, men veel vaker de wedstrijdbeelden zou moeten onderbreken met panoramische opnames van de spectaculaire landschappen. Ze zouden daarbij gerust eens kunnen kijken hoe men dat in Frankrijk doet tijdens de Tour de France. Natuurlijk blijft de vraag hoeveel toerisme men hier eigenlijk wil aantrekken, want het potentieel lijkt mij enorm.

Onze gids vertelt ons ook over de geschiedenis van zijn familie in deze regio en brengt ons naar een boerderij waarvan hij eigenaar is. Daar worden citrusvruchten en dadels gekweekt, en er is ook plaats voorzien voor gasten die er willen overnachten. Alles ziet er bijzonder verzorgd uit en Fawaz trakteert ons op enkele stukken van zijn zelfgekweekte fruit. Omdat wij allemaal afkomstig zijn van boerderijen of tuinbouwbedrijven, vinden we dit een bijzonder interessant bezoek.

Na nog een reeks prachtige panorama’s merk ik in de verte een natuurlijke rotsboog op en vraag ik de gids of we er even naartoe kunnen rijden. Het blijkt een werkelijk schitterend exemplaar te zijn, maar blijkbaar is het nog vrij onbekend. Met bewondering komen we dichterbij en wanneer we aan de voet van de rots enkele pootafdrukken van een vos zien, geven we deze indrukwekkende natural bridge spontaan de naam “Eye of the Fox”. Weer een nieuwe bezienswaardigheid ontdekt – en bovendien vlak bij onze eindbestemming voor vandaag: Elephant Rock.

Deze rots is werkelijk uniek en maakt zijn reputatie volledig waar. Samen met heel wat andere bezoekers genieten we van een drankje bij een van de kraampjes, met uitzicht op dit natuurwonder dat in het warme licht van de ondergaande zon wordt gezet. Prachtig.

Daarna is het tijd om ons hotel op te zoeken, waar we in het donker aankomen. Dit adobehotel, dat prachtig aansluit bij de oude stad, is werkelijk uniek qua sfeer en beleving. De zachte verlichting met lantaarns maakt van Dar Tantora een ervaring die je waarschijnlijk nergens anders kunt beleven. Voor May en mij is het sprookjesachtig mooi.

Monique heeft het er echter wat moeilijker mee. Zij stoort zich aan de schaarse verlichting, en wanneer je gewend bent aan het heldere licht van moderne hotels is dat ergens wel begrijpelijk. De kamers zelf – met verschillende vertrekken – zijn fenomenaal, en je kunt eenvoudig vragen om een of meerdere extra staande lampen. Daar wordt meteen aan voldaan.

Kortom: een droom voor romantische zielen. Toch lijkt het me verstandig om bij het boeken even na te gaan of de beperkte verlichting voor sommige reizigers een probleem zou kunnen vormen. Voor hen is een modern hotel misschien een betere keuze.

May en ik zouden dit hotel echter voor geen geld hebben willen missen. We hebben zelfs gezegd dat ze voor ons niets aan het concept hoeven te veranderen – wij vonden het heerlijk. Tegelijk begrijpen we natuurlijk ook dat sommige gasten de verlichting minder praktisch vinden, al is dat in onze ogen een probleem dat vrij eenvoudig op te lossen is.

Na een goed diner in een nabijgelegen restaurant gaan we uiteindelijk slapen, opnieuw na een prachtige dag. 10/10.

Dag 7 – Hegra, AlUla Oase, Harrat uitkijkpunt en de Maraya Hall Concert Hall

Na alweer een heerlijk ontbijt haalt de gids ons op voor een korte rit naar Hegra, een vroegere hoofdstad van de Nabateeërs en het eerste UNESCO-werelderfgoed van Saoedi-Arabië. Hier hebben de Nabateeërs honderden jaren geleden tombes, woonruimtes en andere gebruiksruimtes in de rotsen uitgehakt. Ze kunnen de vergelijking met Petra in Jordanië moeiteloos doorstaan.

Met een georganiseerde jeeptour kunnen deze indrukwekkende monumenten op een zeer toegankelijke manier bezocht worden, midden in een prachtige natuurlijke omgeving. Na een welkom met koffie en dadels in het ontvangstcentrum stappen we in de jeeps. Ook deze keer blijkt onze chauffeur-gids een uitermate intelligente jonge man die in voortreffelijk Engels alles op een grondige maar tegelijk luchtige manier uitlegt, zonder ook maar één moment langdradig te worden.

In gezelschap van een charmant Filipijns echtpaar beleven we een amusante en bijzonder leerzame voormiddag. Tussen de stops door wisselen we aangename reiservaringen uit, terwijl we genieten van een unieke combinatie van geschiedenis en spectaculaire landschappen. Om alles op foto vast te leggen komen we haast ogen tekort. Omdat we zo tevreden zijn over de rondleiding willen we de gids bedanken met een fooi, maar die weigert hij beleefd. “Jullie voldoening is mijn plezier,” zegt hij. Wat een topkerel.

Daarna worden we opnieuw opgehaald voor een bezoek aan de AlUla-oase. Hier zien we hoe men werkelijk bijna alle soorten groenten en fruit kan laten groeien in deze woestijnomgeving, zodra de bodem van water wordt voorzien. Deels via natuurlijke bronnen, deels via irrigatie kan men hier het hele jaar door oogsten, waardoor de voedselvoorziening lokaal perfect verzekerd is.

Wandelend door het weelderige groen, langs fotogenieke paadjes met de bergen op de achtergrond, maken we ook hier weer prachtige opnames. Aan het einde van de wandeling komen we aan bij de Pink Camel, waar we op het terras plaatsnemen voor de lunch. Dit beste restaurant van de oase serveert heerlijke gerechten, grotendeels geïnspireerd op de westerse keuken.

Na de lunch spreken we met de gids af dat hij ons om drie uur bij het hotel ophaalt. Zo kunnen we zelf te voet door de oude stad wandelen en daar uiteindelijk weer bij het hotel uitkomen. Het doet goed om even de benen te strekken, en wat we onderweg te zien krijgen is werkelijk oogverblindend mooi.

De oude stad bestaat uit een autovrije brede wandelstraat met winkeltjes, cafés en eetgelegenheden, allemaal gebouwd in traditionele adobe-stijl, met daarachter de indrukwekkende bergsilhouetten. Het geheel is zo mooi dat ik mezelf bijna moet tegenhouden om niet overdreven veel foto’s te maken. De straat is bovendien gevuld met vrolijke en enthousiaste mensen, en de dames genieten zichtbaar van het aanbod in de kleine winkeltjes. Ze doen enkele aankopen en wanneer we uiteindelijk weer bij ons hotel aankomen, stellen we onszelf de vraag: “Het kan toch niet dat deze dag nog beter wordt?”

Maar die mening moeten we nog bijstellen, want de gids heeft nog iets bijzonders op het programma. We stappen opnieuw in de wagen en rijden langs opnieuw schitterende woestijnlandschappen. Na een stevige klim bereiken we het Harrat-uitkijkpunt. Van hieruit heb je een overweldigend panorama over de hele AlUla-vallei. Opnieuw zijn we blij dat we voor deze bestemming hebben gekozen. Dit soort landschappen kun je alleen hier zien.

En het moet ook gezegd worden: van zwerfvuil is hier helemaal geen sprake meer. Alles is brandschoon en de infrastructuur is met zorg en aandacht aangelegd. Op het terras van het restaurant genieten we nog even van een drankje terwijl we het uitzicht in ons opnemen.

Daarna brengt de gids ons terug naar het hotel zodat we ons kunnen opfrissen, want de topattractie van de dag moet nog komen: een bezoek aan de Maraya Concert Hall, gevolgd door een diner in het restaurant Maraya Social.

Even buiten de stad werd hier een indrukwekkende evenementenhal gebouwd, met bovenop een restaurant en rondom een spectaculaire woestijn- en rotsomgeving. Het hele gebouw is bekleed met spiegels, waardoor het landschap eindeloos wordt weerspiegeld en de natuurlijke schoonheid nog wordt versterkt. We staan opnieuw met open mond te kijken, want woorden schieten tekort om te beschrijven wat je hier ervaart.

Ook het diner – inbegrepen in de reis – is een pure belevenis. In ons leven hebben we al duizenden restaurantmaaltijden genoten, maar dit is pas de tweede keer dat ik mijn handen voor mijn ogen sla en zeg: “Het kan toch niet dat eten zo lekker kan zijn.” De eerste keer was in een pousada in Portugal, en nu opnieuw hier. Dit is simpelweg Michelin-drie-sterrenniveau, en dat in zo’n sprookjesachtige omgeving.

Ik zeg tegen mijn vrouw, en ik meen het echt: “May, ik hoef niet meer te sterven om naar de hemel te gaan, want ik ben er al.” Heerlijk.

Wij alle drie weten dat we deze avond nooit meer zullen vergeten. Meer valt daar eigenlijk niet over te zeggen.

Na een telefoontje komt de gids ons weer ophalen. Op onze vraag zet hij ons af bij de ingang van de oude stad, zodat we daar nog een laatste avondwandeling kunnen maken. Een prachtige afsluiter van de dag.

Daarna snel naar bed, want morgen moeten we vroeg klaarstaan voor een ballonvlucht.

Vandaag opnieuw een dikke 10/10 – al zou 20/10 hier eigenlijk beter passen.

Dag 8 – Ballonvlucht over Hegra en transfer naar Medina

Even voor zes uur worden we bij het hotel opgehaald. Op het programma staat een ballonvlucht boven Hegra. Het grootste spektakel is natuurlijk het opstijgen van al die ballonnen. Met zo’n twintig mensen in de mand hangen we al snel in de lucht.

Dit is onze derde ballonvaart, na eerdere ervaringen in de Masai Mara en boven Cappadocië. Ook hier verloopt alles technisch zeer professioneel. Het grootste verschil zit in de snelheid: tussen het moment dat de ballon nog op de grond ligt en het moment dat we in de lucht hangen, zitten hier nauwelijks tien minuten. Dat is een stuk sneller dan bij onze vorige vluchten.

We hebben een klein beetje pech omdat het vrijwel windstil is, waardoor we weinig afstand afleggen. Maar het uitzicht boven Hegra, met de andere ballonnen die overal om ons heen in de lucht hangen, is werkelijk fantastisch. Het is ruim anderhalf uur genieten. Door het gebrek aan wind verloopt ook de landing bijzonder zacht en comfortabel.

Na afloop krijgen we nog een lekker drankje aangeboden en een half uur later zitten we alweer aan het ontbijt in ons hotel. We hebben met de gids afgesproken om om elf uur te vertrekken richting Medina, wat ons ruim de tijd geeft om in te pakken en om de medewerkers van het hotel nog eens uitgebreid te complimenteren. Zelfs Monique, die aanvankelijk wat twijfels had, geeft toe dat ons verblijf in AlUla een onvergetelijke levenservaring is geweest.

Om elf uur stappen we in de wagen en, na nog enkele fotostops, zetten we koers richting Medina. De landschappen onderweg zorgen ervoor dat we onze eerdere ideeën over Saoedi-Arabië moeten bijstellen. Het land bestaat duidelijk niet hoofdzakelijk uit zandduinen, maar vooral uit een uitgestrekte rotswoestijn met hier en daar wat struiken, enkele acaciabomen en schaarse bodembegroeiing – net genoeg om schapen, geiten en kamelen te voeden. We moeten zelfs een hele tijd zoeken om toch ergens enkele zandduinen te vinden om ook daar een paar foto’s te maken.

Tijdens zo’n stop merkt de gids in de verte een groep mensen op. Hij vermoedt dat het een kamelenmarkt van bedoeïenen is, en wanneer we erheen rijden blijkt dat inderdaad het geval. De begroeting is hartelijk en het schouwspel van dieren en handelaren voelt voor mij als gepensioneerd veehandelaar meteen vertrouwd aan. We slaan het gebeuren een tijdje gade en worden vervolgens uitgenodigd in een van de tenten van de bedoeïenen, waar ze ons koffie en dadels aanbieden. We bedanken hen hartelijk voor hun gastvrijheid en zetten daarna onze reis voort na deze bijzonder aangename tussenstop.

Even verderop stoppen we nog bij een oude treinlocomotief met enkele wagons. Het is een overblijfsel van wat ooit de grote spoorverbinding tussen Riyad en Amman was. Na de verwoestingen van de Eerste Wereldoorlog werd deze spoorlijn nooit meer volledig hersteld. Het treinstel staat hier dus al meer dan 110 jaar als stille herinnering aan vervlogen tijden.

Wanneer we Medina naderen, krijgen May en Monique van de gids elk een traditionele donkerblauwe mantel. Omdat Medina de tweede heilige stad van het land is, kunnen ze die aantrekken als teken van respect voor de vele pelgrims die hier samenkomen. Ze doen dat graag en zonder enige moeite – en eerlijk gezegd staat het hen ook nog eens bijzonder goed.

Eenmaal in de stad maken we eerst een stop bij de heilige berg Uhud, met daarvoor een prachtige moskee. Deze plaats speelt een belangrijke rol in de geschiedenis van het land en van de soennitische islam. Samen met een grote groep pelgrims genieten we van een indrukwekkend uitzicht over de site vanaf een nabijgelegen rotsheuvel.

Daarna rijden we naar ons hotel om in te checken, waarna we samen met de gids naar de Moskee van de Profeet gaan. Als niet-moslims mogen we enkel de buitenzijde bekijken, en zo vlak voor de ramadan is het er bijzonder druk.

Wat ons vooral opvalt, is het respectvolle karakter van alles wat hier gebeurt. Ondanks de enorme drukte is nergens ook maar een stukje afval te zien – alles is brandschoon. Van buitenaf maak ik enkele foto’s. Ik heb de indruk dat de gids dat wel toestaat, maar het misschien liever niet heeft, mogelijk uit vrees dat het als gebrek aan respect zou kunnen worden gezien. Het tegendeel is waar: ik vind wat we hier zien zo indrukwekkend en zo mooi dat ik het graag wil kunnen tonen aan de mensen thuis. Alleen met de beste bedoelingen.

Later op de avond maken we nog een afspraak voor een bezoek aan het moderne museum van de profeet. Daarna wandelen we terug naar het hotel en nemen we afscheid van onze gids. Hij heeft ons vier onvergetelijke dagen bezorgd en we zullen hem niet snel vergeten. Duizendmaal dank.

Na een uitgebreid buffetdiner in het hotel gaan we naar het museum. De stad en vooral de omgeving van de moskee maken bij avondlicht nog meer indruk.

In het prachtige museum krijgen we tijdens een rondleiding van ongeveer dertig minuten een overzicht van de belangrijkste gebeurtenissen uit het leven van Mohammed. Opnieuw is alles zeer duidelijk en zorgvuldig uitgelegd, zonder ooit langdradig te worden.

Aan het einde van het bezoek geef ik de imam die de rondleiding verzorgde een hand en vertel hem dat wij, als christenen, dankzij dit bezoek de islam niet langer hoeven te beoordelen op basis van vage vooroordelen, maar dat we nu een mening kunnen vormen op basis van echte kennis. Ik zeg hem ook dat we, mede dankzij deze uitleg, het goede dat de profeet Mohammed heeft nagelaten beter begrijpen. Hij lijkt oprecht geraakt door deze woorden en wenst ons nog een aangenaam verblijf in zijn stad en in zijn land.

Daarna is het tijd om naar bed te gaan, want morgen wacht ons de treinreis naar Jeddah voor onze voorlaatste vakantiedag.

Ook vandaag, vooral omdat we zoveel hebben bijgeleerd, weer een dikke 10/10.

Dag 9 – Treinreis naar Djedda en stadsbezoek

Om 8.45 uur staat onze chauffeur klaar om ons naar het treinstation te brengen, waar we de hogesnelheidstrein nemen naar Djedda. Het station zelf is al meer dan de moeite waard om te zien. Van hieruit vertrekken we om 9.30 uur en een uur en drie kwartier later komen we aan in Djedda.

Ook hier opnieuw een prachtig stationsgebouw, compleet met eetgelegenheden, winkels en zelfs een supermarkt. We zijn het ondertussen al bijna gewoon, maar opnieuw worden we stipt op tijd opgewacht door onze chauffeur – en door de stralende glimlach van onze gids, een jonge vrouw die ons vandaag zal rondleiden.

Tijdens de rit naar het hotel krijgen we al een eerste indruk van deze bloeiende havenstad. Ondanks de omvang van de bevolking – ongeveer 3,5 miljoen in de stad en meer dan 6 miljoen in de hele agglomeratie – valt de verkeersdrukte nog best mee. De vele bouwactiviteiten tonen bovendien dat de stad volop in ontwikkeling is. Het is duidelijk dat Djedda een sterke aantrekkingskracht uitoefent op jongeren die hier hun toekomst willen opbouwen.

Rond de middag komen we aan bij Shada, ons laatste hotel. Het ligt zeer goed langs een rustige straat, met vlakbij een ruime keuze aan restaurants en cafés. Dat hier niet gekozen werd voor een van de luxehotels langs de corniche met uitzicht op de Rode Zee zal waarschijnlijk met de prijs te maken hebben, want Djedda trekt werkelijk het kruim van de wereld aan. De aanwezigheid van een circuit voor de jaarlijkse Formule 1-race is daar een mooi voorbeeld van.

Met de gids spreken we af wanneer ze ons later weer ophaalt voor een bezoek aan het oude stadscentrum en de corniche langs de kust. Na een rit van ongeveer een half uur in een bijzonder comfortabele wagen komen we aan in Al-Balad, zoals het historische centrum hier wordt genoemd.

De gebouwen hier hebben een werkelijk unieke architectuur, met prachtig bewerkte houten balkons en terrassen. Verschillende panden worden momenteel gerestaureerd. Het is nu al indrukwekkend, maar over een paar jaar zullen bezoekers hier ongetwijfeld ogen tekortkomen om al dat moois te bewonderen.

We wandelen door een aantal sfeervolle straatjes en bezoeken de soeks. Al pratend met de gids besluiten we om te gaan eten in een van de beroemde visrestaurants. Het is even zoeken naar een vrije tafel, maar uiteindelijk kunnen we – op aanbeveling van de gids – enkele lokale specialiteiten bestellen.

De gerechten worden sneller dan verwacht geserveerd, en opnieuw gebeurt alles met een vanzelfsprekende souplesse en vriendelijkheid. Het brengt me tot de gedachte dat men in Saoedi-Arabië blijkbaar heel goed weet hoe men jongeren moet opvoeden en opleiden. Ik heb het gevoel dat we daar in het Westen misschien nog wel iets van zouden kunnen leren. Proficiat, Saoedi-Arabië.

De verse vis smaakt natuurlijk heerlijk en we genieten er met volle teugen van. Daarna trakteert de gids ons nog op een cappuccino in de bekendste koffieshop van het stadscentrum.

Vervolgens bezoeken we nog een kleine kledingmarkt. Het valt op hoe vlot Monique en de gids met elkaar praten. Later vertelt Monique dat ze uit die gesprekken veel heeft geleerd over hoe jonge Saoedi’s naar hun toekomst kijken. Hun enthousiasme werkt aanstekelijk en doet ons denken: konden wij onze westerse kinderen maar een even rotsvast geloof in de toekomst bieden.

Maar op dat moment genieten we gewoon van de gezelligheid. Even later wordt het nog mooier wanneer we langs de corniche aan de kust wandelen. We nemen plaats in comfortabele zetels met uitzicht op de hoogste fontein ter wereld, terwijl de zon langzaam ondergaat.

Het is een moment van rust terwijl mensen langs de promenade flaneren. Wat ons ook opvalt, is dat niemand de koppeltjes stoort die hand in hand genieten van hun geluk. Those were the days, denken we dan even glimlachend.

Na nog een kwartiertje rijden in de comfortabele wagen zijn we weer terug in het hotel, waar we ons na een deugddoende nachtrust voorbereiden op onze laatste dag.

Vandaag opnieuw 10/10.

Dag 10 – Boottocht op de Rode Zee met zwemgelegenheid

Na een goed à-la-carteontbijt in het hotel worden we opnieuw door de gids en chauffeur opgehaald met de luxewagen voor de transfer naar de jachthaven. Daar zien we alle faciliteiten die je van een moderne marina mag verwachten, met bovendien een indrukwekkend aantal krachtige motorboten en enkele werkelijk enorme jachten. Genieten met de ogen is gelukkig gratis.

Een vriendelijke eigenaar heet ons welkom aan boord van zijn ruime boot, waarna onze tocht over de Rode Zee kan beginnen. Met Soedan ergens aan de overkant brengen de krachtige motoren ons in ongeveer een half uur naar een zandbank waar we kunnen zwemmen en snorkelen. Tijdens de tocht hebben we voortdurend zicht op de Kingdom Tower, die nog volop in aanbouw is. Met zijn huidige hoogte van ongeveer zeshonderd meter zal dit gebouw, zodra het meer dan één kilometer hoog is, het hoogste ter wereld worden – opnieuw een indrukwekkende parel op de kroon van Djedda.

Op de boot zorgt de kapitein ervoor dat we ons kunnen omkleden. Monique, van oorsprong Nederlandse en een uitstekende zwemster, maakt als eerste de sprong in de Rode Zee. Even later volg ik haar, al ga ik iets voorzichtiger via het trapje het water in. May, die als dochter van een boerderij nooit de kans heeft gehad om te leren zwemmen, bekijkt het tafereel geamuseerd vanaf het dek.

Ook onze gids blijkt een voortreffelijke zwemster. Zij en Monique blijven het langst in het water en nemen daarna ook nog de tijd om wat te snorkelen. Het hoge zoutgehalte van de Rode Zee is duidelijk merkbaar en maakt dat je als zwemmer bijzonder goed blijft drijven. Daardoor kun je lang in het water blijven zonder snel moe te worden.

Na al dat zwemmen begint de honger zich te laten voelen. De kapitein bereidt voor ons een eenvoudige maar heerlijke maaltijd met verse salade en smaakvolle stukken zalm, die we aan boord opeten terwijl we genieten van het uitzicht.

Ik vertel de gids dat we wel enkele vissen hebben gezien in het heldere water, maar dat we om echt een goed beeld te krijgen van het onderwaterleven van de Rode Zee misschien een bezoek zouden moeten brengen aan het zeeaquarium van de stad. Is dat nog mogelijk vandaag? Haar antwoord is meteen enthousiast: zodra we weer in de haven zijn, rijden we ernaartoe. Dat zal onze Rode Zee-ervaring compleet maken.

De kapitein laat ons daarna nog even de kracht van zijn motoren voelen en brengt ons in ongeveer twintig minuten terug naar de haven. Van daar rijden we rechtstreeks naar het zeeaquarium. Het is misschien niet het grootste aquarium ter wereld, maar het geeft toch een zeer mooi beeld van het onderwaterleven van de Rode Zee. We zien er verschillende kleurrijke koraalvissen die we elders nog nooit hebben gezien.

Hiermee wordt ons bezoek aan Djedda helemaal compleet. Wanneer we terug in het hotel aankomen, vertelt de gids dat ze er vannacht opnieuw bij zal zijn wanneer we worden opgehaald voor de transfer naar de luchthaven voor onze terugvlucht naar huis. Voorlopig nemen we dus afscheid.

Zelf maken we nog een wandeling door de straat bij het hotel en gaan we op een terras zitten voor een laatste lekkere maaltijd. Het valt op dat de meeste gasten hier westerlingen zijn, iets wat ook de uitbater van het restaurant lijkt te merken. De achtergrondmuziek wordt subtiel aangepast en al snel horen we zelfs enkele van onze favoriete nummers voorbij komen.

Wat een aangename manier om een adembenemende reis af te sluiten. Vandaag opnieuw 10/10.

Dag 11 – Terug naar huis

Dankzij de late check-out kunnen we toch nog enkele uren slaap meepakken voordat we kort na middernacht naar de luchthaven worden gebracht. In het prachtige en enorme luchthavengebouw is het een drukte van jewelste en we zijn blij dat de gids ons helpt om vlot door alle formaliteiten te komen.

Na het inchecken van de bagage en de controle van de handbagage nemen we afscheid van haar. Dankzij haar hebben we een bijzonder mooie tijd in Djedda gehad. Bovendien leerden we via haar ook beter begrijpen hoe men in Saoedi-Arabië relaties en het privéleven benadert en beleeft – iets waarover wij voordien nauwelijks kennis hadden. Het heeft ons zonder twijfel wijzer gemaakt en helpt om dit land en zijn cultuur beter te begrijpen.

Daarna brengen twee voorspoedige vluchten ons weer veilig naar huis. We kijken terug op een fantastische reiservaring. Saoedi-Arabië krijgt voor altijd een plaats in de top vijf van de landen die we ooit hebben bezocht.

Tot slot willen we Gábor, Jessica en hun hele team bedanken voor de voortreffelijke organisatie van deze reis. Dankzij hun aanpak zie je ongelooflijk veel, maar raak je toch nooit oververmoeid. De kwaliteit van hun organisatie is werkelijk van het hoogste niveau.

Wim, May en Monique, hartelijk dank voor dit prachtige uitgebreide reisverslag van jullie reis door Saoedi-Arabië.